Książka jest napisana z dużym wyczuciem tego, co rzeczywiście dzieje się w relacjach pomiędzy dojrzewającymi młodymi ludźmi a ich rodzicami, nauczycielami. Nie jest to książka o agresji, nie jest jej celem w sposób naukowy objaśniać źródła i mechanizmy rządzące ludzką agresją. To raczej książka o prawdziwej komunikacji pomiędzy rodzicami i dziećmi, o opartych na odpowiedzialności i asertywności dobrych relacjach pomiędzy nimi. To książka, która za pomocą prostych porad, wskazówek i przykładów pomoże tak rodzicom jak i młodym ludziom zrozumieć siebie i zrozumieć innych w sytuacjach trudnych, konfliktowych, czyli takich, których nie brakuje w okresie dojrzewania człowieka.

Forma opowiadań - wraz z bohaterami, wątkami zaczerpniętymi z codziennego życia - pozwala czytelnikom znaleźć odzwierciedlenie siebie i wielu sytuacji, w których sami się znaleźli. Autorka i wydawca nie ukrywają co prawda, że starają kształtować postawy, upowszechniać określony światopogląd, ale czynią to w sposób, który do młodzieży trafia być może najbardziej - bez moralizowania, ale za to ze wskazaniem na konkretne sytuacje i ich konsekwencje. Opowiadania - pełniąc tu rolę niczym niewielkie studia przypadku - pokazują jak drobne zachowania i wypowiedziane słowa potrafią zmienić czyjeś życie (w dobry lub niekorzystny sposób), jak ważne jest każde słowo i gest poczyniony w stosunku do drugiego człowieka.

Ta książka daje nadzieję. Pozwala zdesperowanym rodzicom i zagubionym młodym ludziom skoncentrować się na własnych możliwościach porozumienia i wzajemnego wspierania się w trudnym, ale jakże ważnym dla całego życia człowieka, okresie dojrzewania. W okresie, który jeśli wystawia tak naprawdę po raz pierwszy na poważną próbę relację rodzice-dzieci. Jeśli przejdą ją z powodzeniem nagrodą jest nowa wartość: głęboka przyjaźń z własnymi dziećmi. A więc, chyba warto.

Joanna Heidtman
Psycholog, socjolog, doktor nauk humanistycznych