Dlaczego ludzie już u samego zarania swoich dziejów tworzyli mity,
najrozmaitsze legendy i baśnie i przekazywali je następnym pokoleniom?
Czy tylko dlatego, że tak długo nie istniały ani kino, ani telewizja?
Jeśli zastanowimy się nad charakterem wielu tych opowieści, dostrzeżemy
bez trudu, że powstawały jako swoista skarbnica wiedzy o początkach
świata i wszechrzeczy, wyłanianiu się porządku społecznego i moralnego.
Tym samym stawały się świadectwem potrzeby zrozumienia otaczającej
rzeczywistości, oswajania tego, co nieznane i obce, a nade wszystko –
odnalezienia sensu i sposobu życia.
Profesor Dorota Simonides,
wybitna znawczyni kultury ludowej i jej tradycji, w swojej najnowszej
książce pragnie poprzez prezentację starannie dobranych tekstów
folklorystycznych, powstałych w różnych epokach na terenie Polski, a
także innych krajów słowiańskich, ukazać ludową wizję świata.
Przekazywane Czytelnikowi opowieści to odpowiedź na odwieczne pytania:
dlaczego?, skąd?, jak? To również barwna i żywo przemawiająca do nas
ilustracja poznawczych dociekań człowieka. Interesował się on
makrokosmosem – i mikrokosmosem, a więc usiłował zgłębić tajemnice
wszechświata, ale i chciał się dowiedzieć, dlaczego zwierzęta są takie, a
nie inne, kamienie twarde i nieme, czemuż to kobiety są aż tak
gadatliwe i co sprawiło, że człowiek się starzeje. Skąd się wzięły nazwy
miast, gór i rzek, gdzie szukać ukrytych skarbów? I czy to prawda, że
dawniej żyli na ziemi olbrzymi? Zajmujące i zabawne teksty ludowe nie
tylko gwarantują atrakcyjną lekturę – skłaniają także do refleksji nad
procesem rozwoju cywilizacyjnego i niezmiennością ludzkiej psychiki.
